Bir kral halkı için geniş bir yol yaptırır ve yapımı tamamlanan yolu halka açmadan önce, bir yarışma düzenlemeye karar verir. İsteyenin bu yarışmaya katılabileceğini ilan ettiren kral, yoldan en güzel geçecek kişiyi belirleyeceğini ilan eder. Nihayet, yarışma günü boyunca insanlar yoldan geçerler, fakat yolu kat edip tekrar kralın yanına döndüklerin de hepsi aynı şikayette bulunur: Yolun bir yerinde büyükçe bir taş ve moloz yığını vardır ve bu moloz yığını yolculuğu zorlaştırmaktadır.
Günün sonunda yalnız bir kişi bitiş çizgisine yorgun argın ulaşır. Üstü başı toz toprak içinde olan bu kişi, krala büyük bir saygıyla yönelerek elindeki altın kesesini uzatır:
    -“Yolculuğum sırasında, yolu tıkayan taş ve moloz yığınını kaldırmak için durmuştum. Bu altın kesesini onun altında buldum. Bu altınlar size ait olmalı.”
    Kral gülümseyerek cevap verdi: “O altınlar sana ait delikanlı.”
    -“Hayır, benim değil. Benim hiçbir zaman o kadar çok param olmadı.”
    -“Evet”  dedi kral. “Bu altınları sen kazandın, zira yarışmanın galibi, yoldan en güzel geçen kişi sensin. Çünkü yoldan en güzel geçen kişi, ardından gelenler için yoldaki engelleri kaldıran kişidir.”
    Gerçekten de her şeyin en güzeli, insanlar için faydalı ve doğru olan değil midir? Tarih boyunca yapılan her yeni icat, insan hayatını kolaylaştırmak ve güzelleştirmek için atılan bir adım olmuştur. Bazen günlük hayatımızda attığımız yanlış adımlar gibi bu icatlardan da hayatımızı kolaylaştırmak yerine adeta kâbusa çevirebilecek olanları çıkmıştır karşımıza. Bunlar bazen bir bilimsel çalışma sonucu, bazen yanlış uygulanan bir proje ile bazen de aldığı eğitimi ya da yetkiyi iyi ve güzel olan için değil de kendi çıkarları için kullananlar sayesinde ortaya çıkmamış mıdır?
    Etrafımıza şöyle bir baktığımız da yukarı da bahsettiğim hikâye de ki gibi yoldan en güzel şekilde geçebilecek kaç kişi görebiliriz acaba? Günümüz dünyasında bir yerlere gelebilmek ya da bir yerlerde etkili olabilmek için artık “yolu güzel geçmek” değil, yolda yürümek hatta yoldan birilerinin sırtında geçmek bile yetiyor. Yetmekle de kalmayıp takdir görüyor. Ünlü şairimiz “ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca.” Demişti ya işte bu sözler gerçek manasından uzaklaştırılıp “benimse güzel” anlayışıyla bir şeyleri bir yerleri ele geçirme anlayışına dönüştü maalesef.
    Ne diyordu hikâye de; yoldan en güzel geçen kişi, ardından gelenler için yoldaki engelleri kaldıran kişidir. Öyleyse gerek iş dünyamızda, gerekse iç dünyamızda yoldan öyle bir geçelim ki, bizden sonra gelenler o yolda izlerimizi görüp buradan daha önce biri geçmiş diyebilsin. Yol boyunca yaptıklarımız ya da ortadan kaldırdığımız engeller sayesinde bizden sonrakiler daha güzel bir dünyaya ulaşabilsinler.
    İşte bu nokta da güzel ilçemiz Durağan’ın ve Durağanlıların yollarındaki engeller takılıyor aklıma. Acaba bir gün bizim yollardan da geriden gelenleri düşünerek ilerleyen birileri çıkacak mı dersiniz? Yoksa zaten halkımın Çorlu ve İstanbul yolları engelsiz biz kendi yolumuzu bulmaya devam edelim diyenlerin mi olacak yine yollar?
    Durağan ve Durağanlı eğitimde, siyasette, ticarette kısaca hayatın her alanında engelleri kaldırarak yürüyecek ve o yollarda ardından gelenlere rehberlik edecek gerçek Durağan sevdalılarının yolunu gözlüyor.
                   Gözümüzü yolda bırakmayın!